Ministeries staan regelmatig voor beleidskeuzes die bedoeld zijn voor de volksgezondheid of daar gevolgen voor hebben. Het is van belang om deze keuzes waar mogelijk te onderbouwen met wetenschappelijke kennis. Dat is niet alleen de visie van de Gezondheidsraad, het is ook een breed gedragen uitgangspunt voor overheidsbeleid. Ter ondersteuning van de beleidsontwikkeling duidt de Gezondheidsraad de beschikbare wetenschappelijke kennis. Daarmee vervult de raad een eigen rol in het beleidsproces: de raad bepaalt niet welke politieke keuze moet worden gemaakt, maar levert wetenschappelijke inzichten die kunnen bijdragen aan een zorgvuldige politieke afweging.
Positie in beleidsontwikkeling
De Gezondheidsraad ondersteunt op deze manier de fase van beleidsontwikkeling, op basis van wetenschappelijke kennis op het gebied van gezondheidsvraagstukken. Daarmee vervult de raad een andere rol dan onderzoeksinstellingen die primair gericht zijn op het ontwikkelen van nieuwe wetenschappelijke kennis, zoals universitaire medische centra, en dan organisaties die betrokken zijn bij de uitvoering, implementatie of operationele inrichting van beleid, zoals het Zorginstituut Nederland, het Voedingscentrum of het RIVM.
De Gezondheidsraad richt zich niet op uitvoeringsvraagstukken, maar kan in zijn adviezen wel aspecten benoemen die daarvoor relevant zijn, zoals mogelijke praktische knelpunten of hoge kosten. De Gezondheidsraad beoogt zo gezaghebbende en bruikbare adviezen op te leveren, die wetenschappelijke kennis toepasbaar maken ten behoeve van beleidsontwikkeling, en die de verbinding leggen naar de praktijk.
De adviezen van de Gezondheidsraad zijn primair gericht op regering en parlement, die op basis daarvan besluiten kunnen nemen, en op de partijen die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van het beleid wanneer een minister het advies overneemt. Alle adviezen zijn openbaar en op zo’n manier geschreven dat ze ook voor niet-wetenschappers te begrijpen zijn. Ze kunnen daarmee bijdragen aan een breed geïnformeerd maatschappelijk debat over volksgezondheid. De adviezen zijn niet gericht op publieksvoorlichting. De communicatie over wat een bepaalde maatregel op individueel niveau betekent is aan uitvoerende organisaties.